[TemG damn Real!!~]

Title: Don’t stop can’t stop this feeling

Fandom: 2PM

Couple: Chansung x JunHo

Rate: PG-15 [คำหยาบมีประปราย= =]

Author: pnzisvip

 

 

 

 

 

ผู้หญิงทั้งมหา’ลัยคงจะเกลียด ลีจุนโฮ  มาก  ถ้ารู้เรื่องนี้ 

 

 

 

พระเจ้าชอบเล่นตลกกับเค้าเสมอ  

 

 

 

แต่ครั้งนี้มันพลิกล็อค และก็เกินจะคาดเดาจริงๆ

 

 

 

เชททท!! บอกผมทีสิ ว่าไอ้เรื่องที่มันเพิ่งลอยเข้าหูของผมมัน เป็นเรื่องล้อเล่น เป็นความฝัน เป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้

 

.

 

 

.

 

.

“จุนโฮอา~...” เสียงเรียกยานคางของบุคคลข้างหลัง ที่ตอนนี้ เค้าขอยกตำแหน่งบุคคลที่เค้าไม่อยากจะเห็นหน้ามากที่สุดในตอนนี้ให้ 

 

 

 

จะตามกูไปถึงไหนวะ?  ไอ้หมีบ้า 

 

 

“อย่าเดินหนีแบบนี้ดิ” ชานซองก้าวตามเพียงสองสามก้าวก็เข้าถึงตัว ทั้งๆที่จุนโฮก้าวฉับๆเหนื่อยแทบตาย  เพื่อจะหนีคนตัวโต  อย่างยากเย็น แมร่มเอ้ย! ก็ใช่สิ... ก็(ไอ้)ฮวาน ชานซองคนนี้ รูปร่างสูงใหญ่ หน้าตาดี หล่อแบบหนุ่มอิตาเลียน เป็นที่ใฝ่ฝันของผู้หญิงค่อนมหา’ลัย   มีแต่คนอยากเข้าใกล้  ดีกรีเป็นถึงเดือนคณะ และเดือนมหา’ลัย

 

 

เออะ...แล้วกูจะชมมันให้ตัวเองรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจในโชคชะตาทำไมฟะเนี่ย… เอาเป็นว่า เว้นเค้าไว้ซักคนละกัน   ตอนนี้แม้แต่ปลายผม เค้าก็ไม่อยากจะโดน  ไอ้เพื่อนสนิท (คิดไม่ซื่อ) คนนี้

 

 

มันเป็นเพราะ...

 

 

“อย่าคิดว่าทำแบบนี้ แล้วชั้นจะล้มเลิกความรู้สึกนั้นง่ายๆ” แขนยาวเอื้อมไป ดึงข้อมือของเค้าเอาไว้  จุนโฮหันกลับมามอง ตาตี่แสดงออกว่าไม่สบอารมณ์สุดขีด ก่อนจะพูดออกมาซะยาวเหยียด

 

 

“ชาน... มึงลองกลับไปคิดดูดีๆว่า  รู้สึกแบบนั้นกับกูจริงๆ หรือว่ามึงแค่สมองกลับ ประสาทแดก กูไม่อยากมีเพื่อนเป็นโฮโม ที่แอบชอบเพื่อนตัวเอง เก็ทป่ะ? ปล่อยกูได้แล้วเว้ย” จุนโฮสะบัดมือข้อมือออก

 

 

“นายไม่เป็นชั้น นายไม่เข้าใจหรอก ความรู้สึกนี้มันหยุดกันได้ซะที่ไหน  นับวันๆมันยิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ” ชานซองพูดเสียงหนักแน่น แอบเนียน เขยิบตัวโตๆ เข้าไปใกล้เพื่อนสนิทที่เค้าบอกรักไปเมื่ออาทิตย์ก่อน พร้อมกับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาเรียวเบื้องหน้า

 

 

 

“พอๆ เสียวสันหลังวุ้ย” จุนโฮ ดันอกแกร่งออกให้ห่างตัว  แต่ชานซองกลับจับข้อมือทั้งสองข้างนั้นไว้ แล้วเอามาแนบที่หน้าอกด้านซ้ายของตนหน้าตาเฉย (ทำได้หน้ามึนมากๆ)

 

 

“มะ...มึงทำอะไรของมึงเนี่ย ว้อย ~ ปล่อยกูนะเว้ย” เจ้าของ ฉายาติดตัวที่เค้าไม่เคยจะต้องการ ‘น้องชายเรน’เริ่มโวยวาย เรียวขายาวยกขึ้นเตะป่ะป่ายไปที่ ฮวาน ชานซอง

 

“รู้สึกรึป่าว?  ว่าหัวใจของชั้นกำลังเต้นแรง” ชานซองไม่ได้สนใจท่าทางตกใจ พร้อมกับโวยวายของจุนโฮ 

 

 

 

เชี้ย...ถ้าใจมึงไม่เต้น มึงก็คงไม่มายืนน่าสลอนเป็นโฮโมตรงหน้ากูแบบนี้หรอก ปล่อยดิวะ!! คนอื่นเค้าเข้าใจกูผิดหมดแล้ว กูไม่อยากโดนรุมตบนะโว้ย

 

 

“ตอบชั้นมาก่อน จุนโฮ” ชานซองพูดเสียงต่ำ ทำเอาร่างโปร่งหยุดโวยวายไปชั่วขณะ

 

 

ไหนบอกว่าชอบกูไง  ทำไมมาขู่กรรโชกกันแบบนี้วะ  กูก็กลัวนะเออ ไอ้หมีควาย!

 

 

 

“ว่าไงล่ะ?  รู้สึกมั้ย” ร่างสูงกดมือนุ่มนิ่ม ให้ทับที่หน้าอกด้านซ้ายของตัวเองจนแนบชิด

 

 

 

“เออ  กูระ...รู้สึกว่ามันเต้นแรง” จุนโฮตอบเสียงเบา  ก่อนจะหลบสายตาคม ที่ใครต่อใครต่างก็หลงใหลนัก 

 

 

 

เชททท...ยอมรับเลยก็ได้ ขนาดเค้าเป็นผู้ชาย เป็นเพื่อนกับไอ้หมีบ้านี่มาหลายปี ยังทำใจให้ชินกับดวงตาคมสวยคู่นั้น ไม่ได้เลย  วุ้ย!! กูจาใจเต้นทำไมวะเนี่ยยย?

 

 

 

ขุดหลุมฝังตัวเองชัดๆ อี จุนโฮเอ้ย...

 

 

ที่บอกว่ามันเต้นแรงอ่ะ  เค้าหมายถึงหัวใจของตัวเอง ที่มันเต้นเร็วรัวและแรง  ปานว่าพึ่งไปออกกำลังหนักๆมา 

 

 

“แล้วนายล่ะ?” ชานซองเอื้อมมือ หมายจะวางลงที่หน้าอก ของอีกคน แต่...

 

 

“อ่ะ เชรี่ยยย~ มึงคิดจะทำอะไรบ้าๆของมึงเนี่ย” จุนโฮ โวยวายเสียงดังอีกครั้งเป็นรอบที่ล้านของวัน  ท่ามกลางสายตานับพันของนักศึกษา กลางโรงอาหารของมหา’ลัย

 

 

 

ชานซองไม่ได้สนใจคนตาตี่ๆที่โวยวายเป็นปลากระดี่ ครีบหัก(?) เลยแม้แต่น้อย

 

 

 

ตึก ตึกๆๆ

 

 

 

“นายใจเต้นแรง?” ชานซองเอ่ยออกมาอย่างตื่นเต้น ในขณะที่หูยังคงแนบกับหน้าอกของจุนโฮเพื่อนรัก

 

 

“ถ้ามันไม่เต้นกูก็กลายเป็นผีไปแล้วอ่ะดิ ไอ้บ้า” มือเล็กๆ ผลักหัวหมีอิตาเลียนออก  ก่อนจะเสหน้าไปทางอื่น  ไม่ยอมหันมาสบตาคมของอีกคน

 

 

 

ร่างสูงลอบมองอีกคนที่เขินจัดจนต้องหลบสายตากันหลายที อย่างยิ้มๆ ก่อนจะเริ่มเข้าประเด็น

 

 

 

“เราเป็นเพื่อนกันมานานแล้วนะ” เพราะส่วนสูงที่ต่างกัน ทำให้ชานซองต้องโน้มหน้าลงมากระซิบข้างหูที่ตอนนี้มันขึ้นสีระเรื่อนิดๆของเพื่อนตัวเล็ก

 

 

 

อา...กลิ่นตัวจุนโฮ หอมจัง

 

 

 

เค้าพยายามอย่างมาก  ที่จะไม่เผลอฝังจมูกโด่งลงที่สองข้างแก้ม สีแดงระเรื่อ ที่ตอนนี้ทำให้เพื่อนรักของเค้า ยิ่งน่ารักเข้าไปใหญ่...

 

 

 

“มึงจะกระซิบทำซากปลาดิบอะไรวะ?” จุนโฮทำเสียงจิ๊จ๊ะ ในลำคอแก้เขิน 

 

 

 

“เพื่อนนาย ฮวาง ชานซองคนนี้... รักนาย อี จุนโฮ” จู่ๆไอ้หมีบ้าก็ตะโกนเสียงดังลั่น ทำเอาคนแถวนั้นที่ได้ยิน ถึงกับตาค้าง  

 

 

 

“ไอ้ฟาย จะตะโกนทำซากเพื่อ ประชดกูสนุกมากใช่มั้ย?” จุนโฮเขย่งเท้าเพื่อโบกหัวเพื่อนตัวโตแรงๆหนึ่งที ร่างสูงยืนทำหน้าด้านไม่อายสายตาชาวบ้าน ด้วยท่าทางเฉยๆ อีกคนทนไม่ไหว จึงรีบก้าวหนีมา

 

 

 

ยังไม่ทันจะได้ก้าวออกห่าง…ร่างเล็กก็ชะงัก

 

 

 

 

“นายจะว่าไง  ถ้าวันนี้ชั้นจะเลิกเป็นเพื่อนนาย”

 

 

 

 

ฉึก!!

 

 

 

จุนโฮช้อนตาตี่ๆหันกลับมามองอย่างไม่พอใจ  เบะปาก ก่อนจะผลักอกชานซองอย่างแรง

 

 

 

“กูไม่รู้นะว่า มึงไปแดกเหี้ยอะไรผิดๆมาแล้ว ถึงได้ คิดทำอะไรบ้าๆแบบนี้ คือแบบ... มึงนึกจะบอกชอบกู บอกเลิกกูตอนไหนก็ได้สินะ  กูไม่เข้าใจได้ป่ะล่ะ แมร่ง ไม่เคยสนใจความรู้สึกของกูเลยใช่มั้ย ว่ากูจะรู้สึกยังไง เออ ต่อไปนี้ก็อย่ามาให้กูเห็นหน้าละกัน...ไอ้ควายยยยยย!!”

 

 

 

จุนโฮโวยวายออกมาซะยาวเหยียด ตามนิสัย  ไม่เปิดโอกาสให้หมีตัวโตได้เอ่ยคำอธิบายเลยแม้แต่น้อย ด่าทิ้งท้ายอย่างเหลืออดก่อนจะก้าวขาฉับๆ  หายไปกับกลุ่มคน...

 

 

 

 

ชิบหายแล้วไงล่ะ ฮวาง ชานซอง  มันไม่ใช่อย่างนั้นซะหน่อยนะ นูน๊ออออออ!!

 

 

 

 

“นูนอ ฟังชั้นก่อนสิ” ชานซองยีหัวตัวเองอย่างขัดใจ  พร้อมกับวิ่งตามแผ่นหลังของจุนโฮที่ห่างออกไปเรื่อยๆ

 

 

 

 

เชททท ....อี จุนโฮ

 

 

 

 

ไม่เข้าใจตัวเอง

 

 

 

ทำไมเค้าจะต้องฟึดฟัดแบบนั้นด้วยอ่ะ

 

 

 

 

ทำไมต้องใส่อารมณ์ขนาดนั้น

 

 

 

 

แล้วทำไม ฝนต้องมาตกตอนนี้ด้วยวะเนี่ย  หน้าเค้าเปียกไปหมดแล้วนะเว้ย  ฝนบ้าทำไมต้องตกลงมาที่เค้าคนเดียวฮะ

 

 

 

กะอีแค่  มันไม่อยากเป็นเพื่อนกับแกแล้ว

 

 

 

 

ใช่ มันก็แค่ไอ้ผู้ชายบ้าบอ  ที่เป็นเพื่อนกันมา สิบกว่าปี แล้ววันหนึ่ง  มันแค่เดินมาบอกว่าจะไม่เป็นเพื่อนกันอีก

 

 

 

 

ก็เท่านั้น  ฮึก...

 

 

 

 

หลังมือเรียวปาดน้ำอุ่นๆออกจากใบหน้าของตัวเองอย่างลวกๆ  สองขายังไม่ยอมหยุดก้าวไปข้างหน้า  และเสียงของชานซองก็ยังคงดังอยู่ข้างหลัง

 

 

 

“ไอ้หมีชั่ว กูเกลียดมึง...” เค้าสบถกับตัวเอง

 

 

 

 

อุตส่าห์คิดว่า ชีวิตนี้จะไม่มีทางเสียน้ำตาให้กับอะไรเด็ดขาด ไม่ว่าจะร้ายแรงแค่ไหน?  แต่กลับทำไมไม่ได้  เพียงเพราะไอ้เพื่อนเพี้ยนคนนี้ ที่นึกจะบอกชอบ บอกเลิกเค้าตอนไหนก็ได้  สนุกมากรึไง? ที่ได้ล้อเล่นกับความรู้สึกของอี จุนโฮน่ะ

 

 

 

กูคนนะวุ้ย ไม่ใช่เครื่องยนต์ ถึงจะได้ปรับอารมณ์ตามความบ้าบอของมึงทันอ่ะ

 

 

 

 

และกูก็เป็นคนที่ sensitive เรื่องนี้ด้วยวุ้ยยย

 

 

 

“นูนอ มันไม่ใช่อย่างนั้นนะ”

 

 

 

 

“ไม่ต้องมาเรียก...” เจ้าของชื่อเอ่ยเสียงเขียว  

 

 

 

“เป็นแฟนชั้นเหอะนะ...”

 

 

 

“มึงจะแกล้งอะไรกูอีก!! ไปไกลๆเรียวตรีนกูเลย ไป๊!!!” ถึงแม้ว่าประโยคเมื่อกี๊จะทำให้ใจของเค้ากระตุก แต่เค้าจะไม่ใจอ่อน ยอมเชื่อคำพูดหลอกลวงของไอ้หมีนั่นง่ายๆอีกเป็นครั้งที่สอง

 

 

“นูนอ...” น้ำเสียงอ้อนๆ ดังแผ่วใกล้ๆ หนียังก็หนีไม่พ้น

 

 

 

โว้ยยย เหนื่อยไม่นงไม่หนีมันแล้ว

 

 

 

ขาเรียวหยุดอยู่กับที่ ใช้หลังมือ เช็ดน้ำตาออกจากหน้า เมื่อแน่ใจแล้วว่าเช็ดออกจนหมด ก็หันกลับไปมองชานซอง ที่ยืนหอบลิ้นห้อยอยู่ข้างหลัง

 

 

 

กึก!!

 

 

 

ร่างสูงถลาเข้าโอบรอบตัวคนตัวเล็ก อย่างเต็มรัก กลิ่นหอมอ่อนๆ ทำให้เค้าเผลอใจฝังจมูกโด่งลงที่ไหล่บาง

 

 

 

“ว่าไงล่ะ อี จุนโฮ ตกลงนายจะยอมเป็นแฟนฮวาน ชานซองมั้ย?”

 

 

 

 

อะ ไอ้หน้าด้าน... อะ ไอ้...ฮึ่ย คิดไม่ออกแล้ว ไม่รู้ว่าจะด่ามันยังไงดี ทำให้กูเสียคนขนาดนี้ ยังมีหน้ามาถามบ้าๆแบบนี้อีกเหรอ มันน่านัก

 

 

 

“กูไม่เชื่อคำพูดพล่อยๆของมึงอีกแล้ว ปล่อยกูเดี๋ยวนี้”

 

 

 

“ไม่ปล่อย จะให้ทำยังไงล่ะฮะ? นายถึงจะเชื่อว่าชั้นพูดจริง” เรียวปากนุ่ม สัมผัสที่แก้มเนียนทั้งสองข้างอย่างแผ่วเบา

 

 

 

“อะ...ไอ้”

 

 

 

 

ใบหน้าที่ขึ้นสีระเรื่อ ช้อนตาขวางใส่

 

 

 

 

งื๊ดดดด...ด่ามันไม่ออก เชททท...

 

 

 

 

“ฟังกันได้รึยัง หรือว่าจะให้จูบก่อน ถึงจะเชื่อ”

 

 

 

“ไม่ต้องเลย  มึงจะล้อเล่นอะไรกับกูอีก  ไหนเมื่อกี๊?...โว้ย  ไอ้หมีบ้า”

 

 

 

 

“ก็นายไม่ยอมฟังชั้นดีๆหนิ  เอะอะก็โวยวาย ไม่เปิดโอกาสให้ชั้นพูดอะไรบ้างเลย แล้วก็เดินหนีไปเฉยๆ แล้วนี่ร้องไห้ทำไมเนี่ย?” ชานซองเลื่อนมือขึ้นมา ประคองที่ใบหน้าเรียว พร้อมกับใช้นิ้วชี้เกลี่ยน้ำตาออกเบาๆ

 

 

 

“ใครร้องไห้..ฮะ?” จุนโฮรีบสลัดความรู้สึกดีๆ เมื่อกี๊ออก  แล้วพ่นเสียงแข็งออกจากลำคอ ใส่เจ้าของนิ้วเรียว ที่ยังไม่ยอมผละออกไปไหน

 

 

 

“อย่ามาทำกลบเกลื่อน ยอมรับมาซะดีๆ ว่านายร้องไห้ เพราะเข้าใจว่าชั้นจะเลิกเป็นเพื่อนนายใช่มะ?  ผิดหวังเหรอ?”

 

 

 

“...แล้วมึงจะให้กูหัวเราะงั้นเหรอ?”

 

 

 

 

ที่ชานซองพูดมันก็จริง ทันทีทีได้ยิน เค้ารู้สึกผิดหวังอย่างร้ายแรงเลยล่ะ

 

 

“มันไม่ใช่อย่างที่นายคิดนะ ที่อยากเลิกเป็นเพื่อนกับนาย ก็เพราะอยากจะพัฒนาความสัมพันธ์ของเราไปในทางที่ลึกซึ้งกว่านี้ แบบ แฟนกันอะไรเงี้ย...”

 

 

บ้าน่า...ไม่จริงใช่มั้ย? จะดีใจหรือเสียใจดี

 

 

 

นี่กูเป็นอะไรของกูวะ  โอ๊ย ไม่เข้าใจเหมือนกัน ว่าตัวเองรู้สึกยังไงกับไอ้หมีบ้านี่

 

 

 

จะว่าเป็นเพื่อน ...ก็ใช่  แต่บางทีมันก็มีหันเหเกินคำว่าเพื่อนไปบ้าง (เหรอ?) ตะขิดตะขวงใจตลอด เวลาที่มีคนมาสนใจ แจกเบอร์ โปรยเสน่ห์ใส่   ไม่ว่าจะเป็นชะนี เสือ สิงห์ กระทิง แรด จะห้ามก็ไม่ได้ ก็เพื่อนเค้าเป็นตั้ง

 

 

 

‘เดือนคณะ’ หนิ  ‘เดือนมหาลัย’  พ่วง อีกตำแหน่ง (ย้ำทำไม?)

 

 

แล้วเค้าเป็นใคร  อี จุนโฮ  ไอ้หนุ่มตาตี่ คนนี้ มีสิทธิ์ไปห้ามไอ้หมีนี่ได้เหรอ?

 

 

 

...จนวันนั้นไอ้ผู้ชายตัวโตคนนี้ มันเดินดุ่มๆมาบอก ว่าชอบ 

 

 

 

 

พระเจ้าโคตรเล่นตลกกับเค้าเลยอ่ะ  ป่านนี้ไม่รู้ว่าหัวเราะจนท้องแตกไปแล้วรึยัง?

 

 

 

ส่วนเค้าในตอนนั้นก็ถึงกับอึ้งทำอะไรไม่ถูก งุ่นง่าน บ้าบอ ความรู้สึกมันตีกันยุ่งเหยิงไปหมด จนไม่รู้ว่าจะจัดการกับมันยังไง ไม่กล้าแม้แต่จะแบกหน้าไปขอความช่วยเหลือจากไอ้ดูจุนเพื่อนสนิทอีกคนด้วยซ้ำ...

 

 

 

ไอ้เชี้ยนี่ก็ตามติดแจ ไม่ปล่อยเลย เค้ายิ่งทำตัวไม่ถูก ก็เลยต้องพยายามหลบหลีกหน้ามัน  เผื่อจะได้มีเวลาเอาไว้ตัดสินใจ...

 

 

 

เค้าไม่แน่ใจ ว่าชานซองมันเอาจริงหรือคิดจะแกล้งกันเล่นได้ป่ะล่ะ?

 

 

 

“นายก็คิดเหมือนกันใช่มะ?” ชานซองทำลายความเงียบ และกำลังบีบคั้น กดดันอีกคนให้ตอบคำถามของเค้า ทางอ้อม   

 

 

 

“กูไม่รู้ๆๆ” มือบางเลื่อนมาปิดหูทั้งข้าง  และก้าวเท้าเดินหนี

 

 

 

“นูนอ~  ฟังชั้น” เรียวแขนอุ่นๆ โอบอี จุนโฮ จากทางด้านหลัง  คางเรียวประทับลงที่ไหล่บาง  ลมหายใจอุ่นๆของเพื่อนรักเฉียดต้นคอ ของเค้าไปนิดเดียว

 

 

 

อีก สิบวินาที อี จุนโฮ คงจะได้ระเบิดตัวเองไปซะตรงนี้เลย อ่อก...ใกล้เกินไปแล้ววุ้ย!!

 

 

 

“ทะ  ทำไมต้องกอดวะ  ปล่อยกูก่อนได้ป่ะล่ะ? เชรี่ยยยย ย.”

 

 

 

เชทททท...เล่นตัวเข้าไว้สิจุนโฮ  อย่ายอมให้มันง่ายๆนะเว้ย

 

 

“ไม่ ตอบมาก่อนสิ ว่านายจะเอายังไง?”

 

 

 

หนอย....ไอ้นี่

 

 

 

“ถ้าไม่ปล่อยกูจะโกรธมึง เอาดิ”

 

 

 

“ถ้านายโกรธ  ชั้นก็จะง้อแบบนี้...”

 

 

 

ชานซองยอมเดินอ้อมมายืนอยู่เบื้องหน้า โน้มหน้าลงมาเพื่อฝังจมูกโด่งลงที่ข้างลำคอขาว  พร้อมกับไล้ขึ้นมาเรื่อยๆ จนจะชิดริมฝีปากเรียว

 

 

“อะ ไอ...”

 

 

“ไอเลิฟ ยู” เจ้าของจมูกคม ฉีกยิ้มกว้าง

 

 

“โว้ยยยยย!!”

 

 

 

“อยากให้จูบเหรอ?”

 

 

 

“ม ไม่ใช่ ฮึ่ย!! กูจะทำยังไงกับสันดาน ความหน้าด้านที่สุดในจักรวาลของมึงเนี่ย?”

 

 

 

“ไม่ต้องทำอะไร แค่ตอบตกลงยอมรับผู้ชายหน้าด้านคนนี้เป็นคนรักของนายก็พอ”

 

 

จุ๊บ!!!

 

 

 

“ง่า....ไอ้หมีบ้า”

 

 

 

“ว่าไงจ้ะที่รัก ถ้าไม่ตอบจะจูบอีกน้า”

 

 

 

“อย่านะเว้ยย...”

 

 

 

“ตอบมาเซ่...เอาจริงนะ”

 

 

 

“อ่ะ...อืม ตกลง” 

 

 

 

ตอบแบบไม่ต้องคิด ขอเอาตัวรอดก่อนเหอะว่ะ อ๊าาา อย่าเข้ามานะเว้ย ไอ้ชานซ๊องงงง!!

 

 

“นูนอ น่ารักที่สุดเลย จุ๊บๆๆ”

 

 

 

“อ๊ากกก เชี่ย...ไอ้หมีจอมฉวยโอกาส กลับมาเดี๋ยวนี้นะเว้ย”

 

 

 

“ชั้นไม่อยากรับประทานจุดยืนที่รักเป็นอาหารกลางวันหรอกนะ ฮ่าๆ”

 

 

 

“ไอ้หมีควาย ไอ้บ้า...”

 

 

 

FIN.