[OS]_U N T I T L E D_TEMG
posted on 14 Jan 2012 02:08 by pnzisvip directory FictionUntitled ฟิคเรื่องนี้ไม่มีชื่อค่ะ
เพื่อนกันเหรอ?
พี่น้องกันเหรอ?
คนรู้จักกันเหรอ?
ไม่รู้
“ท็อป..”
“หืม?”
“ระหว่างเรามันคืออะไร? ชั้นเป็นอะไรสำหรับนาย?”
“แล้วอยากเป็นอะไรล่ะ?”
“นี่ อย่ามากวนประสาทกันดิ ไม่ได้ล้อเล่น จริงจังอยู่รู้มั้ย?”
“ก็จริงจังอยู่นี่ไง จีดี อยากเป็นอะไรสำหรับ ทีโอพี ล่ะครับ”
เรียวปากบาง แนบสนิทลงกับริมฝีปากอิ่มสีเชอรี่... ลิ้นร้อนดุนดันเข้าไปกวาดหาความหวานละมุนภายในโพรง
ปาก ...เร่งเร้า และร้อนแรง ซึ่งอีกฝ่ายก็ตอบรับอย่างเต็มใจ ปราศจากซึ่งแล้วความขัดเขินอายหรือต่อต้าน
มือเล็กทั้งสองข้างกำแน่นที่ไหล่หนา เป็นการบอกคนเบื้องบนว่าตัวเองเริ่มจะขาดอากาศหายใจ ร่างสูงรับรู้จึงผละออก พอให้อีกคนได้เอาออกซิเจนไปหล่อเลี้ยงร่างกายแล้วจึงประกบปากบดเบียดเข้าหาอีกครั้ง
มือหนายึดแน่นที่เอวบาง ดันร่างเล็กเข้าหากำแพงสีมืดจนแทบจะหลอมเป็นเนื้อเดียวกับมัน
“แค่นี้พอจะบอกได้หรือยัง ว่าระหว่างเรามันคืออะไร”
ตาคมทอประกายใสจับจ้องที่ดวงหน้าหวานแดงก่ำ
จียงส่ายหน้าไปมา เค้าไม่ได้ต้องการแบบนี้ ถึงแม้ร่างกายนี้จะตอบสนองทุกครั้ง
แต่ความต้องการจริงๆของหัวใจก็แค่อยากได้ยิน
...คำนั้นๆ
“...บอกให้ชั้นมั่นใจหน่อยไม่ได้เหรอ? ยากมากเหรอ?”
“มันก็แค่คำพูด ไม่ได้สำคัญอะไรนักหรอก...”
คำพูด ก็แค่ลมปาก...การกระทำต่างหาก ที่สำคัญ
เจ็บปวดกับคำพูดของอีกฝ่าย จนพูดอะไรไม่ออก รู้สึกจุกที่หน้าอก
เหมือนคำพูดของท็อปแปรเปลี่ยนเป็นค้อนยักษ์ทุบลงกลางใจ
ห้ามร้องนะ... ห้ามแสดงออกว่าอ่อนแอ ...เราเป็นผู้ชาย จียงนายไม่ใช่พวกผู้หญิงขี้น้อยใจและก็เอาแต่ร้องไห้
ห้ามร้อง ห้ามเด็ดขาด
“อืม มันก็แค่คำพูด...แต่อยากได้ยิน”
พูดออกไปแล้ว เราเรียกร้องมากไปมั้ย แค่อยากมั่นใจ อยากรู้ว่าเราอยู่ในสถานะไหนกันแน่ จะได้ทำตัวถูก จะให้เป็นเพื่อน เป็นน้อง เป็นลีดเดอร์ เป็นอะไรก็ได้...ขอแค่เอ่ยบอกกันซักที อย่าให้มันคลุมเครือแบบนี้อีกเลย
ได้ยินเสียงถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่ ...เหนื่อยหน่ายกับเรามากสินะ
“...”
“ชั้นมันน่าเบื่อ เรียกร้องกับนายมากเกินไปใช่มั้ย?”
ในที่สุดก็เก็บเอาไว้ไม่ไหว...
ความเงียบเข้าปกคลุมจิตใจของคนทั้งคู่ เป็นท็อปที่ทนไม่ไหวตัดสินใจทำลายความเงียบแสนอึดอัด เมื่อเห็นน้ำตาไหลลงมาจากหางตาเรียว ถึงจะไม่รู้เหตุผลที่แท้จริง... แต่ก็แน่ใจว่า เค้าต้องมีส่วนเกี่ยวข้องด้วยแน่ๆ
“ป่าวซักหน่อย...อย่าคิดเองเออเองอย่างนั้นดิ นายตัวทำอย่างกับผู้หญิงเข้าทุกวันๆแล้วนะรู้มั้ย?”
ท็อปกลั้วหัวเราะ เมื่อได้รับปฏิกิริยาตอบกลับเป็นกำปั้นเล็กๆ ทุบลงที่หัวไหล่ไม่แรงมากนัก
แรงกอดกระชับซับน้ำตาที่กลั่นออกมาจากความหวั่นไหว
แขนยาวโอบอุ้มคนตัวเล็กให้ซุกกับอกกว้างของตนแนบแน่นขึ้น ไม่คิดว่าจะเซนซิทีฟขนาดนี้...เราพลาดไปสินะที่ไม่เคยใส่ใจกับรายละเอียดเล็กๆน้อยๆของคนๆนี้
“จียง...”
“...”
“ขอโทษ...ที่ทำให้ต้องเสียน้ำตา”
เสียงทุ้มดังข้างๆหู...ท็อปผละออก เพื่อเลื่อนใบหน้าหล่อคมมามองหน้าอีกคน
“...”
“ขอโทษ...ที่ไม่เคยบอก”
ริมฝีปากบางกดลงที่หน้าผากมน...
“...ซึงฮยอน”
“ขอโทษ...ที่ไม่เคยใส่ใจ”
เลื่อนกดทับไปตามสันจมูกรั้น...พวงแก้มสีชมพูอ่อนทั้งข้าง
“...”
“ขอโทษ...นะที่รัก”
สรรพนามที่ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะเรียก ไม่คาดคิดว่าจะได้ยิน ตีตื้นความรู้สึก ดีใจขึ้นมาล้นอกอย่างท้วมท้น น้ำตาระลอกใหม่ไหลลงอาบแอ้มอีกครา
“ไม่ชอบให้เรียกว่าที่รักหรอกเหรอ หรือว่ามันยังคลุมเครืออยู่... ทำไมต้องร้องไห้ด้วยล่ะคนดี”
“เจ้าโง่...”
จียงกลั้นยิ้ม คนตรงหน้าซื่อจริงๆหรือแกล้งบื้อกันแน่ ไม่รู้เหรอว่าที่ร้องไห้เพราะดีใจต่างหาก
“ชั้นอาจจะแสดงออกไม่เก่งและก็บื้อ ในบางเรื่อง แต่ชั้น...”
“อะไร...?”
“เจนจัดในทุกๆการกระทำนะ”
“...”
“ชั้นทำแบบนี้กับนายแค่คนเดียว...”
“อะ...อืม รู้แล้ว”
Fin.
Special,,,
“ทำถึงขนาดนี้ แล้ว อา...จียงมาเป็นแม่ของลูกชเว ซึงฮยอน อะ...โอ๊ย”
ท้ายประโยคหวานเสี่ยวไม่ทันจะจบสมบูรณ์ดี ก็ต้องทำเป็นร้องเสียงหลงเมื่อคนขี้เขินแก้มแดง ทุบเอาๆที่หัวไหล่พลางใบหน้าหวานก็ซุกลงที่อกอุ่นจนชิดกว่าเดิม
“ชั้นเป็นผู้ชาย อือ เป็นแม่ของลูกนายไม่ได้หรอก...อ๊ะ”
“ไม่เป็นแม่ของลูกก็ได้ ซี้ดดดดด ...อา...แต่ต้องเป็นภรรยาของซึงฮยอนคนนี้นะครับ”
ดวงตาคมทอประกาย เจ้าเล่ห์... เบื้องล่างยังคงขยับส่งแรงกระแทกเข้าไปอย่างต่อเนื่อง จนคนรองรับอารมณ์ถึงกับดิ้นพล่าน
“อื้อ บ้า...”
ฟอด!
จมูกโด่งกดย้ำลงที่พวงแก้มร้อน โดยไม่ให้เจ้าของได้ตั้งตัว รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ริมฝีปากเล็กอิ่มตึงโดนช่วงชิงลมหายใจไปแล้ว
“ควอน จียงจะเป็น ....คนรักของชเว ซึงฮยอน”
ร่างสูงนิ่งค้างอยู่ในร่างอุ่นของคนรัก ใบหน้าหล่อคมฉายแววจริงจัง
“ชั้นรักนาย ...จียงแต่งงานกันนะ?”
“ห...หา?”
ขอกันง่ายๆแบบนี้เลยหรอ? แล้วทำไมต้องเป็นตอนนี้?
“อย่ามาล้อเล่น อา....ชั้นจริงจังนะ”
“จริงจังเหมือนกัน”
แขนยาวเอื้อมไปหยิบกล่องกำมะหยี่สีแดงใบเล็กออกมาจากหัวเตียง อีกฝ่ายมองมันด้วยความสงสัย
“หลับตาสิ...”
ร่างเล็กหลับตาลงตามที่อีกคนสั่งอย่างว่าง่าย
ซึงฮยอนยกยิ้มอย่างเขินอาย ...ที่ไม่เคยบอก ก็เพราะว่าจะรวบมาบอกทีเดียวเลย ง่ายดี...อีกอย่าง มันเคอะเขินแปลกๆ เวลาที่ต้องบอกรักผู้ชายด้วยกัน จะว่าป๊อดก็ได้ ...ยอมรับเลย แต่เพราะเป็นจียงหรอกนะ ถึงสามารถทำให้ผู้ชายปากแข็ง ผู้ชายที่ไม่เคยบอกรักใครนอกจากแม่ตัวเองอย่างเค้า กล้าทำแบบนี้ได้
โลหะเย็นวาบสัมผัสแผ่วที่ปลายนิ้วข้างซ้าย จียงไม่อาจห้ามให้ตัวเองเลิกใจสั่นได้ แต่ตอนนี้...
“ท ท็อป...”
“ว่าไงครับ?”
“ช่วยทำให้มันเสร็จซะทีเถอะ อื้อ...ชั้นไม่ไหวแล้วนะ”
“บอกก่อนสิว่าจะยอมเปลี่ยนใช้นามสกุลเดียวกันกับชั้น”
“อื้มมมมมมมมมมม...อา”
“ขอบคุณนะจียง...”
Fin For Real.
มาอีกแล้วกับฟิคเกรียนๆๆๆ ไร้สาระ ฮ่าๆ ช่วงนี้เครียดมาก เรียนก็ยาก งานก็เยอะ TT^TT คิดถึงบล็อกมากค่ะ วันเกิดบล็อกก็ไม่ได้อัพ เค้าขอโทษ
เอนจอยจ้า
ทำเอาหายเครียดไปเลย ><
แต่รอเรื่อง Vampire‘Special blood’
อยู่นะค่ะ สู้ๆค่ะ
#1 By ying (118.174.166.140) on 2012-01-14 20:39