Vampire: 'Special Blood'
posted on 31 Oct 2011 18:41 by pnzisvipTitle: Vampire: ‘Special Blood’
Status: 1/?
Fandom: Big Bang
Couple: Tem x G
Genre: AU, Violence usage, Dark, Fantasy
Rate: PG-15
Author: pnzisvip
Warning: This fiction is all about boy loves boy. All of the content is from the author’s imagination.
….
.
.
มันเป็นเรื่องแปลกประหลาดสักหน่อยกับการที่จะทำใจยอมรับ กับเหตุการณ์ตรงหน้า แต่นี่มันชีวิตจริง เรากำลังอยู่ในโลกของความเป็นจริง....
อะดินาลีน แล่นพล่านไปทั่วทั้งร่างกาย ขาเรียวยาว ของร่างบางวิ่งไปข้างหน้า อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เหงื่อเม็ดเล็ก เกาะพราวตามใบหน้า และไรผมสีน้ำตาลเข้ม...
บางสิ่งบางอย่างกำลังตามไล่ล่าเด็กหนุ่มอย่างบ้าคลั่ง ...ใบหน้าคมซีดเผือด ที่ได้เห็นเพียงแค่เสี้ยวเดียว ยังคงติดตาอยู่ ร่างสูงในชุดสูททักสิโด้สีดำดูมีภูมิฐาน กับรองเท้าหนังสีดำที่ปิดถึงหัวเข่า ต้อนให้ร่างเล็กต้องวิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิต
หนทางที่มืดมิด และไม่มีที่สิ้นสุด…จะต้องวิ่งหนีร่างทะมึนนั้นอีกเท่าไหร่?
เค้าไม่รู้ว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใคร มันยากเหลือเกินกับการจะทำความเข้าใจ สิ่งที่เจ้าของเงาใหญ่ทะมึนนั้นต้องการ เค้าไม่สามารถให้ได้ ตอนนี้สิ่งที่ต้องทำ คือ วิ่ง... วิ่งไปให้ไกลที่สุด เค้าต้องหนี ถึงจะรู้ ว่าต่อให้หนีไปไกลขนาดไหน เจ้าของดวงตาคมนั้น ก็ยังตามมาทันอยู่ดี
พระผู้เป็นเจ้า โปรดคุ้มครองลูกด้วย...
เสียงหอบหายใจระรัวของร่างเล็ก สิ่งมีชีวิตเพียงหนึ่งเดียว ดังก้องท่ามกลางป่าใหญ่ที่มีแต่ต้นไม้สีครึ้มและ แสงนวลของดวงจันทร์
เหนื่อยแทบสายตัวจะขาด.. หายใจแทบจะไม่ทัน แต่ขาก็ออกวิ่งอย่างไม่ลดละ
นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน?
เฮือก.....
สัมผัสเย็นเฉียบ แตะอยู่ที่เหนือไหล่มน หยุด ขาทั้งสอง ของร่างบางเอาไว้ มือซีดขาวที่เย็นราวกับน้ำแข็งขั้วโลก บีบแน่นที่หัวไหล่บาง เจ็บจนทำให้ไม่สามารถขยับตัวไปไหน อย่างที่ใจหวัง ทุกสรรพสิ่งรอบกาย หยุดการเคลื่อนไหว ความเงียบเข้าปกคลุมทั้งบริเวณ มีเพียงเสียงหอบหายใจถี่เท่านั้น
“มนุษย์...” เสียงทุ้มต่ำ ดังขึ้นข้างหลัง ไอเย็นๆที่แพร่มาถึงตัว กำลังปลุกความกลัวของร่างเล็กให้วิ่งพล่านไปทั่วตัว
“กลัว...?” มือหยาบ คลายออก และเริ่มลูบไล้ไปตามลำคอยาวระหง น้ำเสียงเย้ยหยัน กำลังบอกกับเค้าว่า ตัวเองขี้ขลาดแค่ไหน
“เธอจะไม่ตายอย่างทรมาน...เชื่อสิ”
รู้สึกถึงไอเย็นที่ประชิด บริเวณผิวลำคอขาวขาว ริมฝีปากเย็น ประทับลงอย่างเชื่องช้า แรงมหาศาล ทำให้ร่างบางไม่สามารถหลุดออกจากพันธนาการนี้ได้เลย
“ผมไม่อยากตาย...ขอร้อง” การร้องขอ คือสิ่งสุดท้ายที่เค้า ทำได้ในตอนนี้
อีกไม่นานเคี้ยวคมนั่นจะฝังลงมาดูดเลือดไปจนหมดร่าง และพรากชีวิตอันสงบสุขของเค้าไป
ไม่ เค้าต้องทำอะไรซักอย่าง
“ถึงจะตาย แต่ก็ได้ชีวิตเป็นนิรันดร ไม่ดีหรือ?”
“ผ..ผมไม่ต้องการ” มือเล็กแตะสัมผัสกับโลหะเงินเย็นยะเยือก ไม่ต่างจากมือหนาที่บีบแน่นตรงต้นคอ จนแทบหายใจไม่ออก
...นี่คือวิธีเดียวที่เค้าจะรอด หวังว่ามันจะทำให้เค้าหลุดพ้น
“ถึงอย่างนั้นชั้นก็ไม่จำเป็นต้อง...ไว้ชีวิตเธอ เพียงเพราะคำร้องขอขี้ขลาดเหล่านั้น” เจ้าของนัยน์ตาสีนิล เอ่ยเสียงต่ำในลำคอ
“ไอ้ปีศาจ!! ไปตายซะ”
แสงวาววับส่องสะท้อนภายในความมืด ชั่วพริบตา ร่างเล็กใช้แรงเฮือกสุดท้าย กดใบมีดคมกริบเสียดแทงลงผิวเนื้อเย็นยะเยือกของอีกฝ่าย จนมิดด้าม
ไม่มีวี่แววของความเจ็บปวดใดๆปรากฏบนใบหน้างดงามของร่างสูง
เลือดสีเข้มไหลซึมออกมาจากปากแผล... เปรอะเต็มมือที่สั่นเทาของร่างบอบบาง มันเย็นยะเยือกไม่ต่างจากน้ำแข็ง
“น่าตื้นเต้นดีนี่...” เจ้าของใบหน้าคมแค่นยิ้ม ...เรียวลิ้นโลมเลียของเหลวกลิ่นคาว จากมือบอบบางช้าๆ
มือหนาดึงเอาด้ามมีดออกจากลำตัวอย่างง่ายดาย
ไม่!!
เพียงแค่ร่างสูงกวาดมือขึ้น ร่างทั้งร่างของเด็กหนุ่มก็ลอยขึ้นบนอากาศ
ตุ้บ!!
“อึก...”
เลือดจำนวนมากพุ่งออกมาจากริมฝีปากอิ่มทันทีที่ลำตัวกระแทกกับพื้นอย่างแรง
อา...เจ็บชะมัด
“อย่าทำอะไรผมเลย..” ร่างเล็กเอ่ยออกมาอย่างลำบาก ตอนนี้ยอมจำนนอย่างหมดหนทาง เค้าทำอะไรไม่ได้แล้วจริงๆนอกจากร้องขอความปรานี ที่ไม่อาจหาได้จากร่างสูงเบื้องหน้า
กลิ่นคาวฟุ้ง และรสชาติเค็มของเลือด ทำให้เค้ามึนหัว บวกทั้งความเจ็บปวดจากบริเวณลำตัวที่กระแทกกับพื้น แล่นริ้วไปทั่วร่างทำให้ไม่สามารถขยับไปไหนได้
เจ้าของดวงตาคมดุจนกอินทรี ย่างกรายเข้าไปใกล้ร่างบางดวงตาคมวาววับจ้องมาที่ของเหลวข้นสีเข้มซึ่งเปรอะเปื้อนตามริมฝีปากและลำคอของสิ่งมีชีวิตหนึ่งเดียวในที่นี้ อย่างกระหาย
“คิดเหรอว่า เศษเหล็กที่สามารถตัดขั้วหัวใจของเธอ จะทำอะไรชั้นได้”
ทั้งๆที่พยายามหลีกเลี่ยง แต่สุดท้าย…
“ชั้นจะกินเธออย่างช้าๆ ให้เธอได้ลิ้มรสชาติของการสูญเสียวิญญาณ...”
มือหนาที่เย็นเฉียบเชยคางเล็กขึ้น แววตาสั่นระริกและเอ่อล้นเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา
“...ได้โปรด” น้ำเสียงสั่นเบาเอาแต่พร่ำประโยคเดิมซ้ำๆ
เจ้าของแรงมหาศาล กระตุกยิ้มอย่างเยือกเย็น โครงหน้าคมเข้มเคลื่อนเข้ามาใกล้ รู้สึกถึงไอเย็นที่ราวกับจะแช่แข็งร่างบางทั้งเป็นในระยะประชิด ริมฝีปากสีซีดดูดซับเลือดสีเข้มบริเวณลำคอขาวอย่างเชื่องช้า ...แล้วค่อยๆเลื่อนริมฝีปากเย็นเฉียบมาทาบทับริมฝีปากอิ่มตึง ขบเม้มเบาๆพร้อมทั้งดูดเลือดที่อยู่ในโพรงปากเล็ก แรงดูดมหาศาลกำลังกักเก็บเลือดสีชาด ไปทีละนิด ความรู้สึกเบาหวิว แล่นขึ้นมา จนทำให้รู้สึกมึนหัวมากกว่าเดิม...
ไม่ทันแล้ว... ควอน จียง จะทำยังไงดี?
“อื้มมมมม...” ร่างเล็กครางออกมา โดยไม่รู้สึกตัว
ความรู้สึกที่กำลังปะทุภายในร่าง...นี้หมายความว่าอะไร?
หนังตาปรือปรอย กำลังจะปิดลงช้าๆ แต่จู่ๆเจ้าของใบหน้าคมกลับผละออก เลือดสีชาดของร่างเล็กเองเปรอะเปื้อนไปทั่วรอบริมฝีปากบางซีดของอีกคน เขี้ยวขาวคมปรากฏต่อสายตาทำให้ขนลุกซู่ ร่างสูงบีบที่คางมนแน่น พร้อมกับร้องคำรามเสียงดังไปทั่วทั้งป่า
“อ๊ากกกกกกก กก !!!”
“อึก..”
จียงมึนหัวจนไม่อาจจะประมวลผลเหตุการณ์ตรงหน้าได้
รู้สึกเพียงแค่ความเยือกเย็นที่แปรเปลี่ยนเป็น ความอบอุ่นกำลังก่อตัวขึ้นช้าๆ จากมือหนาซึ่งบีบ ที่คางมนแน่น
ความอบอุ่นที่คนเราเชื่อว่า แวมไพร์ไม่เคยมี เหล่านี้มันมาจากไหน?
นั่นคือสิ่งสุดท้ายที่ร่างบางรับรู้ ก่อนจะสลบไป
TBC
(ใครหลายคนคงเกลียด คำว่า TBC เหลือเกิน ขอโทษนะฮ้าาา)
*ดอง* ฮ่า
ติชมเต็มที่ค่ะ น้อมรับทุกคำแนะนำนะคะ
#1 By สึนะ on 2011-10-31 19:10