ExChange_TemG_1.
posted on 12 Aug 2010 18:57 by pnzisvipHurts
“นายจะต้องชดใช้อย่างสาสม...อี ซึงฮยอน”
ภายในห้องไม้ที่มี ละอองฝุ่นปกคลุมไปทั่วห้อง จนแทบจะหายใจไม่ออก
...อี ซึงฮยอน ถูกมัดข้อมือไว้กับเสาไม้จนแน่น ปรากฏรอยแดงให้เห็น ข้อเท้าที่ถูกมัดไว้ด้วยเชือกไนลอน เสียดสีกับผิวหนัง มันแสบ...จนแทบจะไม่กล้าขยับเขยื้อนกายไปไหน
ผู้ชายคนนั้น จะมีชะตาเดียวกันกับเรา…
น้องชายของคนที่ จับตัวควอน จียง คนสำคัญของบุคคลเบื้องหน้าที่กำลังเดือดเป็นไฟ พร้อมจะระเบิดอารมณ์ตัวเองได้ทุกเมื่อ
ทง ยองเบ...
....บ้างมั้ย?
วันนี้เป็นวันครบรอบ 2 อาทิตย์ แล้ว ของการที่อี ซึงฮยอน น้องชายของ เทมโป ผู้มีอิทธิพลในแก๊งค์ดองกอน และมีอำนาจมากในย่านแถวนี้ ต้องถูกขังในห้องไม้สี่เหลี่ยมจัตุรัสสีทึบนี่
...ถึงแม้ว่าพี่ซึงฮยอนจะเป็นต้นเหตุทำให้ตัวเองต้องมาอยู่ในที่ซอมซ่อ เผชิญชะตาอันเลวร้ายแบบนี้
อี ซึงฮยอนไม่คิดจะโทษหรือสาปแช่งพี่ชาย
ทั้งๆที่เค้าเองก็ ไม่มีทางรู้ได้เลยว่าอนาคตข้างหน้า จะ เป็นยังไง?
ไม่อาจรู้ได้เลยว่า คนตรงหน้าจะระบายโทสะ ที่ตอนนี้มันกำลังแผ่ออกมาอย่างน่ากลัวนั่น กับเค้ายังไงบ้าง?
“ชั้นรู้น่า ว่าแกกำลังร้อนใจ เชื่อเหอะว่ะ ว่าจียงจะต้องไม่เป็นอะไร พวกมันไม่กล้าทำอะไรคนของเราหรอก ตอนนี้ชั้นขอให้แกสงบสติอารมณ์ก่อน แล้วเราค่อยมาหาทางช่วยกันคิดว่าจะเอาตัวจียงกลับมาได้ยังไง? พระเจ้ายังเข้าข้างเราอยู่ น้องชายไอ้ชเวซึงฮยอนยังอยู่กับเรานะเว้ย”
“ต่อให้ฆ่าหั่นศพไอ้เด็กนี้แล้วแพ็คถุงไปส่งถึงมัน มันก็ไม่แคร์อะไรอยู่ดี มีประโยชน์งั้นเหรอ?”
เจ้าของร่างหนา ตวัดตาเรียวเล็ก มาที่อี ซึงฮยอนด้วยสายตาไม่ชอบขี้หน้า...
สายตาที่พี่ชายคนสนิท ปาร์ค ฮงจุน ไม่เคยได้เห็น
ตั้งแต่วันที่จียง โดนจับตัวไป ทง ยองเบก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน ทั้งๆที่เค้าเคยขึ้นชื่อได้ว่า เป็นคนที่ใจเย็นที่สุด แต่บัดนี้กลับกลาย เป็นคนใจร้อน ควบคุมอารมณ์ที่คุกรุ่น ไปด้วยความเป็นห่วง และโทสะ ของตัวเองไม่ได้ ใช้อารมณ์แก้ไขปัญหา พาลไม่มีเหตุผล
ไม่ว่าใครที่เกี่ยวข้องกับ ชเว ซึงฮยอน เค้าจะพาลเกลียดไปหมด
เด็กหนุ่มรูปร่างซูบผอม เหมือนคนขี้โรค ไม่ได้หลับไม่ได้นอนหลายคืน เพราะรอยคล้ำ ที่ปรากฏใต้ดวงตาเรียวทั้งสองข้าง นี่ก็เช่นกัน
“พี่ชายที่น่าเทิดทูนของนาย ไม่เห็นกระวนกระวายอยากจะได้ตัวนายกลับไปเลยหนิ” ยองเบเอ่ยเสียงประชดประชัน กระแทกกระทั้น ความรู้สึก ของคนฟังเป็นอย่างดี ถึงกับปั้นหน้าไม่สบอารมณ์ใส่
นี่หรือ? ทง ยองเบที่เค้าล่ำลือกัน ที่เป็นคน เยือกเย็น สุขุม และอ่อนโยน
โทสะที่ก่อตัวเป็นกลุ่มก้อนเมฆสีดำขนาดมหึมานั่น กำลังเกาะกินจิตใจของเค้าอยู่สินะ
“ไอ้ซึงฮยอนมันคงจะ ลืมไปแล้ว ว่ามีน้องชายที่ชื่อ อี ซึงฮยอน อยู่กับชั้น คนที่จะฆ่ามัน ถ้ามันแตะต้องแม้แต่ปลายเส้นผมของจียง”
“ต่อให้ชั้นทำให้นายเจ็บปวดเจือนตาย ชเว ซึงฮยอนพี่ชายของนายก็คงจะไม่กระตือกระรือร้น อยากจะเอานายกลับไปอยู่ดี” ใบหน้าของทง ยองเบเปื้อนไปด้วย รอยยิ้ม รอยยิ้มที่ซึงริเกลียดที่สุด
...มือหนาเลื่อนไปดึงสติกเกอร์ออก รอบๆริมฝีปากบางจึงเผยให้เห็นรอยสีแดงเป็นปื้น
เจ็บ... แต่คงไม่เท่ากับคำพูดที่บาดลึกลงความรู้สึก ของเค้า จากคนเบื้องหน้า
“หยุดกล่าวหาคนอื่น แล้วมองตัวเองในกระจกซะบ้าง” ร่างโปร่ง ตะโกนใส่หน้าเค้า
“กล่าวหา งั้นเหรอ? เหอะ!! ไอ้ชั่วนั่น ที่มันพาคนสำคัญของชั้นไป มันมีสิทธิ์อะไร ป่านนี้จียงจะเป็นยังไง? มันจะรู้สึกกระวนกระวายจนแทบจะบ้า เหมือนกันกับชั้นที่เป็นอย่างตอนนี้บ้างมั้ย?”
“...” พูดไม่ออก
ความสัมพันธ์ระหว่างเราทั้งคู่ ดูเหมือนจะเป็นศูนย์ สำหรับในสายตาพี่ซึงฮยอน ตัวเค้าเองก็คงจะเป็นอย่างที่ยองเบบอก
เค้าไม่รู้... ไม่เคยรู้เลยว่าพี่ชายต่างสายเลือดที่เค้า ‘รัก, ยิ่งกว่าใครบนโลก จะรู้สึกเป็นห่วง เค้าในฐานะน้องชายที่อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก หรือไม่? ตั้งแต่ที่รู้จักและอยู่ด้วยกันมา เราทั้งสอง เหมือนอยู่กันคนละโลก อี ซึงฮยอนมีหน้าที่แค่รักษาตัวให้ปลอดภัยจากคู่อริที่จ้องจะเล่นงานพี่ซึงฮยอน ได้ทุกเมื่อ จะได้ไม่เป็นภาระให้พี่ชาย
แต่ก็ไม่เคยรู้ ว่าพี่ซึงฮยอนจะห่วงใยความปลอดภัยของเค้า ถึงขนาดยอมเสี่ยง เดิมพัน เพื่อตัวเค้า หรือไม่?
ต่อให้ทง ยองเบฆ่าเค้าให้ตาย พี่ซึงฮยอนก็คงไม่สนใจสินะ
อี ซึงฮยอน ไม่เคยมีความหมายอะไรต่อ คนทรงอิทธิพลคนนั้น
ไม่ ไม่มีเลย...
“ไม่เอาน่า ยองเบ แกไม่ควรไประบายอารมณ์กับเด็กนั่นนะ”
“ช่วยไม่ได้...ถ้าพี่ชายของนาย ทำให้จียงเจ็บ ชั้นก็จะทำให้นาย ต้องเจ็บกว่าจียงสิบเท่า จำไว้!!”
.
.
.
เปลือกตาทั้งสองข้างปรือขึ้นช้าๆ เมื่อรู้สึกถึงความร้อนของแสงแดดของวันใหม่
นานเท่าไหร่ ไม่รู้ ที่จียงหลับไป ความเหนื่อยเมื่อยล้า เจ็บ และระบมไปทั้งตัว ราวกับเพิ่งไปฝึกเกณฑ์ทหารมา ถาโถมทับร่างบาง จนแทบจะไม่อยากลุกไปไหน เรียกได้ว่าลุกไม่ขึ้นเลยต่างหาก
เมื่อคืน ...คนตัวโตไม่ยอมให้เค้าได้หลับสบาย เรียกร้องเอาแต่ใจและใช้กำลังกับเค้าสารพัด เพื่อที่จะให้เค้าสนองความต้องการของตัวเอง
ไม่เข้าใจ... ไม่รู้ว่าจุดประสงค์ที่จับตัวเค้ามา คืออะไร?
เข้าใจแค่ว่า ร่างสูงผู้ทรงอิทธิพล คงจะมีความสุขมากที่ได้ย่ำยี ได้เห็นน้ำตาแห่งความเจ็บปวด และได้ยินเสียงครางน่าอายของเค้า ที่ไม่ว่าครั้งไหนๆเค้าก็ไม่เคยอดกลั้นมันไว้ได้ ร่างกายมันไม่ฟังเค้าเลย
เพียงแค่จะ ทรมานเค้าเล่น.... ใช่มั้ย?
โชคชะตาช่างใจร้ายกับควอน จียง เสียจริง ขนาดตัวเองเกิดมาเป็นผู้ชาย ยังต้องมาโดนกระทำ เหยียบย่ำถึงขนาดนี้... กับผู้ชายด้วยกัน และเป็นผู้ชายที่เค้าไม่รู้จัก
ผ่านมา 2 อาทิตย์แล้วสินะ
“จะไปไหน? ทำไมไม่ปลุกชั้น” เรียวแขนบางถูกฉุดเอาไว้
“อาบน้ำ...”
“อาบด้วยกัน...กับชั้น” น้ำเสียงเอาแต่ใจ เผด็จการ...เกลียดชะมัด
“...”
คนๆนี้ชอบสร้างความลำบากใจให้กับเค้าได้ทุกเมื่อสิน่า
“ว่ายังไงล่ะ...หรือว่าจะให้ชั้นอุ้ม” ร่างสูงลุกขึ้นนั่ง และเคลื่อนตัวเข้าไปใกล้ จนแผ่นอกแกร่ง แนบชิดกับร่างกายขาวเนียน ของควอน จียง
“...”
ซึงฮยอนไม่รอคำตอบ จัดการช้อนร่างบางขึ้นด้วยแขนแข็งแรงทั้งสองข้าง
“ปล่อย..”
จียงเอ่ยเสียงเรียบ และหันหน้าหนี รู้สึกร้อนผ่าวที่หน้าอย่างห้ามไม่ได้ ถึงแม้ว่า เราทั้งสองคนจะเห็นร่างกายที่ไร้อาภรณ์ใดๆของกันและกันมาแล้วหลายครั้ง ในรอบ 2 อาทิตย์ที่ผ่านมา แต่สำหรับจียง มันก็ยังไม่ชินอยู่ดี
เค้าคงจะไม่ต้องมาเจอเหตุการณ์แบบนี้ จนชินหรอกนะ?
“อย่ามาทำอวดดีกับชั้น”
ซ่า!!
มือหนาเลื่อนไปเปิดหัวฝักบัว ปล่อยให้สายน้ำเย็นๆจากฝักบัวไหลลงมากระทบผิวหนังของทั้งคู่...
ร่างบางเลือกที่จะหันหน้าเข้าหาผนังห้องน้ำสีขาวขนาดใหญ่นี้ ยืนนิ่ง... คิดทบทวนเรื่องราวต่างๆ ที่ผ่านมา ...มากมาย จนมันตีกันยุ่งเหยิงไปหมด
เค้ากำลังค้นหาคำตอบให้กับตัวเอง ว่ามีเหตุผลอะไร? ที่ทำให้เค้าต้องมาทนฝืน ทำในสิ่งที่คิดว่าในชีวิตนี้ ไม่คิดจะทำ เพียงเพื่อตอบสนองความต้องการของผู้ชายจอมเผด็จการ คนนี้
....?
“ไหนบอกว่าจะอาบน้ำ...” เสียงแหบต่ำเอ่ยถาม ข้างๆใบหู เมื่อร่างบางเอาแต่ยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น
ยั่วกันแบบไม่รู้ตัวอีกแล้วนะ
“...จับชั้นมาทำไม?”
“นายตอบไม่ตรงคำถาม”
ร่างสูงที่ยืนซ้อนอยู่ข้างหลังไม่ได้ให้คำตอบตรง คำถามของจียงเช่นกัน
อวดดีนัก...
ไอร้อนๆรินรดตรงแผ่นหลังเนียน ที่มีรอยสักเป็นข้อความภาษาอังกฤษ เป็นทางยาว จมูกโด่งของเค้า ค่อยๆเคลื่อน ไปกดลงลึกที่หัวไหล่บาง ไล้มาจนถึงซอกคอขาวเนียน สูดเอาความหอมหวาน ที่ไม่เคยจะหมดไปจากตัวคนๆนี้เลย แขนยาวทั้งสองข้างสวมกอดร่างบางเอาไว้ จากด้านหลัง กระซิบบอกเสียงเบาที่ข้างหูของจียง
“นายไม่จำเป็นต้องรู้” ริมฝีปากบางของซึงฮยอน ละเลียดอยู่ที่ใบหูของซ้ายที่เริ่มขึ้นสี แสร้งพ่นลมร้อนๆใส่ ให้ควอน จียงขนลุกเล่นๆ
“นายควรจะทำตามที่ชั้นต้องการ ถ้าไม่อยากให้เรื่องบนเตียงของเราไปถึงหู ทงยองเบ...” ร่างสูงกระซิบเสียงกระเส่า
“อย่า!!”
"...ตอนนี้เลยสิ แล้วชั้นจะไม่ทำ"
ร่างกายของจียง ทำให้เค้ากลายเป็นคนไม่เคยพอ... นี่นับเป็นครั้งแรกที่เค้า ต้องการมัน พร่ำเพรื่อขนาดนี้
ห้ามใจไม่ไหว...ไม่ฟังเสียงคัดค้านใดๆทั้งสิ้น
จุดประสงค์ของการที่เราทั้งสองเข้ามาในห้องน้ำนี้คงจะไม่ใช่อาบน้ำแล้วล่ะ
ยอมรับเลยว่าร่างกายที่บอบบางยิ่งกว่าผู้หญิง ขาวเนียนไม่มีตำหนิ เว้นก็แต่รอยสักที่เป็นทางยาวนั่น ของควอน จียง ทำให้เค้าหลงใหลและพึงพอใจ อีกทั้งยังกระตุ้นอารมณ์ปรารถนาของซึงฮยอนได้เป็นอย่างดี รอยแดงทั่วตัวของจียงที่เค้าเพิ่งประทับตราไป ปรากฏแก่สายตาคม ยังไม่ทันได้หายจาง เค้าชักอยากจะซ้ำรอยเดิม อีกครั้งซะแล้วสิ
ไวกว่าความคิด...
ซึงฮยอนบังคับให้ร่างบางหันมาเผชิญกับเค้า ออกแรงเพียงเล็กน้อย ดันแผ่นหลังบางไปติดกับผนัง ร่างสูงเคลื่อนตัวเข้าไปใกล้ จนในที่สุดแผ่นอกของทั้งคู่แนบชิดกันแทบจะรวมเป็นหนึ่ง จมูกโด่งไล้โลม บริเวณผิวแก้มขาวที่เปือกชื้น ทั้งสองข้างต่อมาก็ฝังริมฝีปากบาง ลงบนริมฝีปากอิ่ม ควอน จียงที่เหนื่อย เกินกว่าจะขัดขืน ยอมเปิดปากรับลิ้นร้อนชื้นเข้ามาในโพรงปากสวยอย่างง่ายดาย ลื้นร้อนเกี่ยวกระวัด กันในช่องปาก จนจียงต้องเผลอคางออกมาเสียงแผ่ว มือหยาบเริ่มลูบไล้ไปที่ขาเรียว ก่อนจะเลื่อนมือไปยังแก่นกลางของร่างบาง พร้อมทั้งกอบกุมเอาส่วนนั้น ส่วนที่อ่อนไหวที่สุด ของจียงเอาไว้เต็มอุ้งมือ ลูบไล้ และกดคลึงส่วนปลายเบาๆ นั่นยิ่งกระตุ้นให้อารมณ์ดิบของร่างบางโพยพุ่งจนถึงจุดสูงสุด
“อ...อาาาา~!!!”
ร่างสูงตรงหน้ากำลังจะดึงเค้าลงไปในเหวลึก ที่ทอดยาวไม่รู้ว่าจุดสิ้นสุดมันอยู่ที่ใด สติและความรู้สึกผิดชอบชั่วดี ถูกกลืนหายไปทีละน้อย ถึงแม้ว่าจะรู้สึกเหนื่อยจนสายเอ็นแทบจะขาด แต่ร่างกายมันก็ยังตอบสนองเค้าเป็นอย่างดี
ปฏิเสธไม่ได้ว่า...เค้า ต้องการมัน
ไม่มีประโยชน์อะไรแล้วที่เค้าจะต้องขัดขืนอีกต่อไป ในเมื่อร่างกายมันไม่เคยรับฟังจิตใต้สำนึกที่ขัดแย้งกันมาตลอด ยิ่งขัดขืน พยายามปฏิบัติตามที่จิตใต้สำนึกสั่งมากเท่าไหร่ ความเจ็บปวดมันมักจะเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว และสุดท้ายเค้าก็ไม่มีทางชนะอยู่ดี นั่นยิ่งเป็นการไปยั่วอารมณ์ของคนคุมเกมด้วยซ้ำ
แล้วเค้าควรจะทำยังไงล่ะ?
จะให้ ยอมเดินตามเกมของคนๆนี้ งั้นหรือ?
ถึงจะได้ไม่เจ็บปวด
...
ฟันคมกัดลงที่ริมฝีปากล่างแน่น จนเลือดซึม เพื่อที่จะกลั้นเสียงครางของตนเอาไว้ แต่ความเสียวซ่านที่แล่นริ้วขึ้นมาจากท่อนล่าง ไม่อาจกลัดกลั้นเสียงคราง เอาไว้ได้
“ทรมานตัวเองแบบนี้ ไม่เหนื่อยรึไง?”
เสียงทุ้มต่ำถามเสียงแผ่ว
“ม...ไม่” จียงส่ายหน้ารัว
“อย่ามาโกหก ดูก็รู้ว่านายกำลังทนไม่ไหว” ร่างสูงแสยะยิ้ม ปล่อยมือออก พร้อมกับยึดเอวบางไว้ กลิ่นคาวเลือดจากริมฝีปากอิ่ม ยิ่งผลักให้เค้า ดันแก่นกายของตนเข้าไปในร่างของจียงจนแทบจะทันที
น้ำตาใสอุ่นไหลรินออกมาอาบแก้มแดงระเรื่อ ไม่ต่างอะไรจากท่อประปาแตก
...เจ็บ แบบนี้ทำไมไม่เอามีดมาแทงเค้าให้ตายไปเลยล่ะ
“นายมันปากไม่ตรงกับใจ...”
จริงอย่างที่ซึงฮยอนบอก... เค้ามันปากไม่ตรงกับใจ
ริมฝีปากเรียวได้รูป กำลังดูดคลึงอยู่ที่ลำคอขาว พร้อมๆกับดูดกลืนสติของจียงไปทีละน้อยๆ ความเจ็บจากการเสียดสีเบื้องล่าง เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความเสียวซ่านในที่สุด แขนเรียวโอบรอบคอของอีกคนแน่น
“สุดท้ายนาย ก็ตอบสนองชั้น ทุกทีสิน่า” ซึงฮยอนเหยียดยิ้ม ให้กับควอน จียงผู้พ่ายแพ้ ร่างบางที่อ่อนปวกเปียก ไม่แสดงท่าทางขัดขืนอะไรกับเค้าอีก กลับตอบสนองตัวเค้า อย่างที่ควรจะเป็น
ถึงฝั่งซะที….
ริมฝีปากเรียวกดลึกลงช่วงชิงลมหายใจ ของควอนจียง อีกครั้ง... ริมฝีปากหวานที่มีรสฝาดของเลือดเคลือบเผยอน้อยๆ ก่อนจะหมดสติในเรียวแขนแกร่งของซึงฮยอน
“หวังว่านายคงจะไม่ตาย นะจียง”
TBC…..
Pnzisvip says:: จบแบบนี้อีกแล้ว แวร๊กกกกก~!! เค้าว่า เค้าเริ่มโรคจิตขึ้นทุกทีๆอ่ะ ฮืออออออ T^T จีโดนย่ำยีทุกเรื่องเลย ฮ่ะๆๆ (มึงยังจะหัวเราะ-_-^) อิโป้ก็แบบ โฉดว่ะ แอร๊~ อย่าเกลียดโป้นะเออ
ความจริงไรเตอร์ว่าจะไม่แต่งเรื่องนี้แล้ว แฮะๆ แต่พอดีไม่มีอะไรทำ (ได้ข่าวว่ามึงดองฟิคไว้อีกสองเรื่องหนิ -__-^) เออนั่นแหละ ยังไงๆก็ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นต์นะเคอะ ช่วงนี้เรียนไม่หนักค่ะ แต่การบ้านเยอะชิบหาย จะพยายามหาเวลามาอัพเนอะ
อิอิอิ รักษาสุขภาพทุกคนค่ะ
P.S. โป้ลืมปิดน้ำ 5555
อย่าดอง!! -*-
เค้า อ่านอยู่นะ
สงสัยเหมือนจี
โป้มีความแค้นอะไรกะเบ้
จับจีมาเพราะต้องการให้เบ้ เจ็บปวด ??
แล้วโป้ มันไม่สนใจน้องจริงๆอะ -*-?
#1 By J-chan on 2010-08-12 20:27